Το παιδί μου δεν διαβάζει

Άρθρο του παιδοψυχίατρου κ. Δημήτρη Φιλοκώστα

Ιδιαίτερα στις πρώτες τάξεις του δημοτικού, αρκετά παιδιά φαίνεται να χρειάζονται βοήθεια ώστε να οργανωθούν σε σχέση με τις σχολικές τους υποχρεώσεις. Οι πιο πολλοί δάσκαλοι θεωρούν δεδομένο ότι οι γονείς διαβάζουν τα παιδιά τους και μάλιστα κάποιοι μπορεί να επιρρίπτουν την ευθύνη για τις ελλείψεις του παιδιού στο σχολείο και στους ίδιους τους γονείς. Σε ορισμένες περιπτώσεις έχω αντιληφθεί μια ανταγωνιστική σχέση ανάμεσα σε γονείς και σχολείο, κατά την οποία και οι δύο πλευρές παρουσιάζουν το ίδιο επιχείρημα:

«Δεν φταίμε εμείς που το παιδί δεν μαθαίνει, κάντε κάτι κι εσείς…»

Η γενίκευση κάποιων κανόνων σε σχέση με τη σχολική μελέτη δεν είναι απαραίτητα βοηθητική. Η ιστορία της κάθε οικογένειας είναι διαφορετική, οπότε μια συμβουλή που θα μπορούσε να φανεί χρήσιμη σε μία περίπτωση, σε άλλες περιπτώσεις θα μπορούσε να προκαλέσει επιπλέον δυσκολίες.

Τέλος πάντων, αυτά που λέτε τα σέβομαι σαν γονιός. Παρόλα αυτά θα προτιμούσα να μου δώσετε μια συμβουλή, κι ας την πάρει το ποτάμι.

Θα προτείνω σαν ιδέα μόνο, σαν ένα πείραμα μάλλον, και όχι σαν μια συνταγή επιτυχίας, το εξής: Αντί να προσπαθείτε να κάνετε το παιδί σας να διαβάσει, αρχίστε να διαβάζετε εσείς. Κλείστε την τηλεόραση και προγραμματίστε μια βολική ώρα το απόγευμα, που θα είναι ώρα μελέτης. Διαβάστε ένα βιβλίο που να σας αρέσει πολύ, οτιδήποτε, προτείνοντας στο παιδί ότι την ίδια ώρα μπορεί κι εκείνο να μελετήσει. Αν το μικρό σας πιέζει να το βοηθήσετε, ζητήστε του να προσπαθήσει μόνο του και υποσχεθείτε ότι, στο τέλος της ώρας μελέτης, π.χ. στις οχτώ ακριβώς και για δέκα λεπτά, θα κοιτάξετε μαζί όσα το δυσκολεύουν. Μιλήστε του παράλληλα για το βιβλίο που διαβάζετε. Περιγράψτε του ότι είναι τόσο ωραίο που δεν θέλετε να το αφήσετε από τα χέρια σας, όσο διαρκεί η ώρα μελέτης. Φροντίστε να μιλήσετε για το βιβλίο σας αργότερα και στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Μιλήστε για όσα σας συναρπάζουν σε όσα διαβάζετε. Διαβάστε και εκτός της ώρας μελέτης, φροντίζοντας να έχετε την τηλεόραση κλειστή, ή κατά το δυνατόν μακριά σας. Ρωτήστε το μικρό για το δικό του διάβασμα. Βρήκε τίποτα που να του άρεσε; Τι θα του άρεσε να διαβάζει αν μπορούσε να διαλέξει μόνο του; Πώς του φαίνεται το ότι βλέπει κι άλλους στο σπίτι να διαβάζουν;

Η πρότασή μου θα μπορούσε να εφαρμοστεί σαν ένα πείραμα για είκοσι μέρες, αρκεί να τηρηθεί σε καθημερινή βάση. Σ’ αυτόν τον διαθέσιμο χρόνο λοιπόν… για να το υπολογίσω… Θα προφτάσετε να διαβάσετε από ένα μέχρι δυόμιση βιβλία. Δεν είναι και μικρό πράγμα.

Η βασική ιδέα που κρύβεται πίσω από τα παραπάνω είναι ότι το βιβλίο και η μελέτη αποτελούν οπωσδήποτε και θέμα προτύπων. Όταν το παιδί δεν βλέπει κανέναν στο σπίτι να απολαμβάνει το διάβασμα, όταν τους βλέπει όλους αγχωμένους με όσα έχουν να κάνουν ή χαμένους μπροστά στην τηλεόραση, τότε γιατί να θελήσει να κάνει τη διαφορά;

You dont have permission to register

Password reset link will be sent to your email

X