Βλέπει το παιδί σου reality;

Άρθρο, του φιλόλογου Λευτέρη Κελαϊδίτη

 

Η ελληνική τηλεόραση τα τελευταία χρόνια βρίθει -ξανά- από reality shows (Survivor, Master Chef, My Style Rocks, Nomads κ.α.). Μετά από μία κρίση στην παραγωγή νέων και πρωτότυπων προγραμμάτων, τα τηλεοπτικά κανάλια εναπόθεσαν τις ελπίδες τους για επιτυχία και κέρδη στην χαμηλής ποιότητας ψυχαγωγία. Ερωτήματα όπως «ποιος αποχώρησε;», «ποιος τσακώθηκε;», «ποιοι κέρδισαν στο αγώνισμα;» περιτριγυρίζουν καθημερινά μεγάλο μέρος της σημερινής ελληνικής κοινωνίας.

Η μεγάλη επιτυχία των παραγωγών αυτών έγκειται στο ότι ο τηλεθεατής ταυτίζεται με τους «ήρωες», όπως σε μία σειρά ή μία ταινία· με τη διαφορά όμως πως το σενάριο δεν είναι αποκύημα φαντασίας, αλλά η πραγματικότητα των συμμετεχόντων. Ίσως λόγω αυτού, το κοινό να ταυτίζεται πιο εύκολα. Συμπεριλαμβανομένης μάλιστα και της δυνατότητας αποχώρησης των παιχτών μέσω ψηφοφορίας του κοινού, η ταύτιση μπορεί να μετατραπεί σε αίσθηση ελέγχου και «εξουσίας» πάνω σε αυτήν την ομάδα ανθρώπων.

Τα reality, είτε σε μορφή διαγωνισμών, είτε επιβίωσης, βρήκαν τη θέση τους στο τηλεοπτικό πρόγραμμα λόγω της ανάγκης του κοινού να ασχοληθεί με κάτι ανάλαφρο, ώστε να ξεφύγει από τις ευθύνες, τις δυσκολίες, το άγχος και τις υποχρεώσεις της πραγματικής ζωής. Οι μικροί τηλεθεατές όμως, έχουν πιο ανέμελη ζωή· σαγηνεύονται από τα reality γιατί τους είναι πιο εύκολο να κατανοήσουν τις σχέσεις και τα προβλήματα που δημιουργούνται μεταξύ των παικτών, από μία καλή ταινία ή μία ενημερωτική εκπομπή ή ένα ντοκιμαντέρ.

 

Αθώα, με άγνοια κινδύνου, τα παιδιά δε συνειδητοποιούν ότι οι ψυχολογικές μεταβολές των ατόμων, οι ανθρώπινες σχέσεις και εν γένει οι ανθρώπινες ζωές τίθενται σε δημόσια διαβούλευση, σε ένα λαϊκό δικαστήριο που θα αποφανθεί για τον καλό, τον κακό· τον τίμιο, τον άτιμο· τον ωραίο και τον άσχημο. Τα παιδιά με αυτόν τον τρόπο συνηθίζουν και εκπαιδεύονται τελικά στην ηδονοβλεψία και στον αθέμιτο ανταγωνισμό, ενώ έννοιες, όπως αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμός, χάνονται στον βωμό της τηλεθέασης και της νίκης με κάθε κόστος.

Και τι κάνουμε;

Η ολοκληρωτική απαγόρευση ίσως να φέρει παράπλευρες απώλειες. Πώς θα διαχειριστεί το παιδί έναν πιθανό αποκλεισμό από τους φίλους του λόγω παντελής άγνοιας ενός σημείου αναφοράς; Και πόσο σίγουρο είναι ότι μία καθολική απαγόρευση δεν θα μείνει ένα απωθημένο για την ενήλικη ζωή; Τα τηλεοπτικά παιχνίδια αποτελούν ανθρώπινο προϊόν. Όπως όλα τα δημιουργήματα του ανθρώπου, τίποτα δεν είναι εξ ορισμού βλαβερό· η χρήση είναι αυτή που βλάπτει ή ωφελεί.  Στην προκειμένη περίπτωση, τα reality shows είναι μία καλή ευκαιρία να αναγνωρίσουν τα παιδιά τη νόθη από την ευεργετική ψυχαγωγία. Ενδυνάμωση των αξιών που καταπατώνται και επεξηγήσεις των κινδύνων που ενέχουν αυτές οι εκπομπές για τους ίδιους τους παίχτες αλλά και για τους τηλεθεατές  πρέπει να αποτελέσουν τα σημαντικότερα μαθήματα για τα παιδιά. Τα παιδιά μετά θα απαξιώνουν τέτοιου είδους προγράμματα από μόνα τους.

πηγή: lab4u.gr

 

You dont have permission to register

Password reset link will be sent to your email

X