Ξένια Καλογεροπούλου: «Με θυμώνει το γεγονός ότι ανεβαίνουν παιδικές παραστάσεις παρδαλές και κούφιες»

 

Συνέντευξη στο koukoutza

“Αυτό που με ενθουσιάζει πραγματικά στα παιδιά είναι η βαθιά προσήλωσή τους  Η απόλυτη σιωπή σε μια αίθουσα γεμάτη παιδιά είναι κάτι τρομερά συγκινητικό”. Λόγια βγαλμένα μέσα από την ψυχή της Ξένιας Καλογεροπούλου. Η μεγάλη αυτή κυρία του παιδικού θεάτρου στην Ελλάδα μιλά στο «Κoukoutza.com» για την παράσταση «Ελίζα» που ανεβαίνει με επιτυχία αυτό το διάστημα στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος ενώ παράλληλα μας καταθέτει και τους προβληματισμούς της για την πορεία του παιδικού θεάτρου στη χώρα μας.

– Τι ακριβώς είναι αυτό που πραγματεύεται η παράσταση «Ελίζα» που ανεβαίνει στο ΚΘΒΕ;

Ξ.Κ.:“Mετά τον Οδυσσεβάχ ήθελα  να γράψω ένα έργο με ηρωίδα γυναίκα. Ονειρευόμουνα μια κοπέλα τολμηρή και πεισματάρα που να ταξιδεύει για να βρει τον αγαπημένο της σε χώρες όπου δε θα μιλούν τη γλώσσα της. Έτυχε τότε να δω να παίζεται στο Λονδίνο ένα έργο του Ελισαβετιανού συγγραφέα Τόμας Χέϊγουντ  που η υπόθεσή του είχε πολλά κοινά μ’ αυτό που είχα στο μυαλό μου. Μεταχειρίστηκα λοιπόν αυτή την ιστορία σαν καμβά για να γράψω κι εγώ τη δική μου.

Το έργο είναι μια περιπετειώδης ερωτική ιστορία που δοξάζει το κουράγιο μιας μικρής κοπέλας που ναυλώνει ένα καράβι  παρέα με τρεις φίλους και έναν παπαγάλο για να φτάσει μέχρι τη Μαυριτανία και  με όπλο την αλύγιστη πίστη της να αντιμετωπίσει δυσκολίες και κινδύνους και να τα καταφέρει εκεί που ένας άντρας μάλλον δεν θα τα κατάφερνε να βγει νικητής”.

–  Στην «Ελίζα» τι είναι αυτό που φαίνεται να συγκινεί τα παιδιά;

Ξ.Κ.: “Ότι με συγκινούσε κι εμένα όταν έγραφα το έργο. Η ηρωίδα είναι αξιαγάπητη και απροσδόκητα γοητευτική. Η ιστορία της είναι ώρες ώρες πολύ συγκινητική . Το έργο πάει συνεχώς μια στο δάκρυ και μια στο γέλιο. Τα παιδιά ταυτίζονται με την Ελίζα, λυπούνται και χαίρονται μαζί της”.

– Μια κακή παράσταση κρύβει κινδύνους για το παιδί;

Ξ.Κ.: “Η κακή παράσταση δύσκολα θα  βλάψει πραγματικά ένα παιδί. Το πιθανότερο είναι να το κάνει να βαριέται και να το αφήσει αδιάφορο. Η να διασκεδάσει κάπως βλέποντάς την και μετά να την ξεχάσει. Αν βέβαια βλέπει το παιδί συστηματικά κακές παραστάσεις δεν θα καταστραφεί απλώς το γούστο του αλλά θα χάσει και την ευκαιρία να καταλάβει  πώς μπορεί να επικοινωνεί ουσιαστικά με όσα γίνονται στη σκηνή.

Αν είναι κάτι για το οποίο καμαρώνω χρόνια τώρα είναι  το γεγονός ότι τα παιδιά θυμούνται τις παραστάσεις μας για χρόνια, ακόμη και όταν είναι πια οι ίδιοι γονείς και μας φέρνουν τα παιδιά τους στο θέατρο”.

– Τα παιδιά σας ενθουσιάζουν περισσότερο από τους ενήλικες;

Ξ.Κ.: “Αυτό που με ενθουσιάζει πραγματικά στα παιδιά είναι η βαθιά προσήλωσή τους  Η απόλυτη σιωπή σε μια αίθουσα γεμάτη παιδιά είναι κάτι τρομερά συγκινητικό”.

– Υπάρχει κάτι που να σας προβληματίζει σε σχέση με το παιδικό θέατρο στη χώρα μας;

Ξ.Κ.: “Ναι. Με προβληματίζει  με θυμώνει και  με πληγώνει  το γεγονός ότι υπάρχει πια μια τάση να ανεβαίνουν παραστάσεις «παρδαλές» και κούφιες. Και «παιδικές» με την πιο φτηνότερη  έννοια. Παραστάσεις που ανεβαίνουν χωρίς μεράκι και με κύριο σκοπό την εμπορική επιτυχία.  Αυτές οι παραστάσεις διαμορφώνουν ένα κοινό με ευτελή κριτήρια  που κάνει κακό, όχι μόνο στο παιδικό θέατρο αλλά στο θέατρο γενικά”.

– Ποια είναι η συνταγή για μια επιτυχημένη παράσταση;

Ξ.Κ.: “Καλό κείμενο, ταλαντούχοι και καλλιεργημένοι συντελεστές και πολύ σκληρή δουλειά. Τι άλλο;”.

 

Ξένια Καλογεροπούλου: Μια ζωή

Η Ξένια Καλογεροπούλου γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1936 στην Αθήνα και μεγάλωσε σε «καλλιτεχνικό» σπίτι. Η μητέρα της, Ίρα Οικονομίδου ήταν ζωγράφος και έτσι η Ξένια είχε συνηθίσει από νεαρή ηλικία να συναναστρέφεται με γνωστούς ζωγράφους, εικαστικούς και άλλους καλλιτέχνες. Σε συνέντευξή της έχει πει πως σαν παιδί έβρισκε πιο διασκεδαστικό τον Γιάννη Τσαρούχη γιατί μεταμφιεζόταν συχνά και έκανε αστεία.

Οι σπουδές υποκριτικής στη Βασιλική Ακαδημία…

Λίγο πριν τελειώσει το σχολείο, ήξερε ότι ήθελε να σπουδάσει υποκριτική και συγκεκριμένα στη σχολή του Κάρολου Κουν. Με τη νεανική αφέλεια που τη διακατείχε, πήγε και μίλησε προσωπικά στον Κουν και του ζήτησε να την πάρει στη σχολή του. Εκείνος τη ρώτησε αν είχε τελειώσει το σχολείο και απαίτησε γραπτές εγγυήσεις ότι δεν θα το εγκατέλειπε αν ξεκινούσε παράλληλα και τις σπουδές της. Το εμπόδιο φάνηκε ασήμαντο στην κοπέλα που ήταν έτσι κι αλλιώς καλή μαθήτρια, αλλά φαίνεται πως η Ξένια, «λογάριασε χωρίς τον ξενοδόχο», δηλαδή τον πατέρα της. Σύμφωνα με την ίδια, ο πατέρας της είχε ακούσει κάποια φήμη για τη συγκεκριμένη σχολή που δεν του άρεσε και της απαγόρευσε να γραφτεί. Έτσι, η κοπέλα βρέθηκε στη Βασιλική Ακαδημία δραματικής τέχνης στο Λονδίνο. Σε αυτό βοήθησε και η φιλία της μητέρα της με την Αμαλία Φλέμινγκ, η οποία θεωρούσε πως η φοίτησή της εκεί, θα της έκανε καλό. Η ίδια έχει αναφέρει πως στη σχολή δεν έμαθε και πολύ σπουδαία πράγματα καθώς οι καθηγητές δεν ήταν υψηλού επιπέδου. Σε αντίθεση με τους μαθητές, που όπως αποδείχτηκε, κάτι άξιζαν. Ένας από τους συμφοιτητές της Καλογεροπούλου, που ήταν όμως σε διαφορετικό τμήμα, ήταν και ο παγκοσμίου φήμης ηθοποιός, Πίτερ Ο’ Τουλ. Η ίδια το 1964 πήρε το βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία της στην ταινία «Γάμος αλά Ελληνικά».

 

Η καλλιτεχνική πορεία, οι γάμοι που τη σημάδεψαν και τα παιδιά που δεν έκανε.

Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της, η Καλογεροπούλου επέστρεψε στην Ελλάδα και λίγο αργότερα άρχισε να εμφανίζεται στον κινηματογράφο. Η πρώτη της ταινία ήταν «η κυρά μας η μαμή»….

Παράλληλα με τον κινηματογράφο, η ηθοποιός συμμετείχε και σε θεατρικές παραστάσεις. Το 1959 ο συνάδελφός της Γιάννης Φέρτης, βρέθηκε στα γυρίσματα της ταινίας που πρωταγωνιστούσε η Καλογεροπούλου. Η αρχική τους γνωριμία εξελίχθηκε σε συνεργασία την επόμενη χρονιά στην ταινία «Αγάπη και θύελλα». Και η συνεργασία με τη σειρά της εξελίχθηκε σε μεγάλο έρωτα, αφού κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων οι δύο ηθοποιοί έγιναν ζευγάρι και τέσσερα χρόνια μετά, παντρεύτηκαν. Ο γάμος τους έγινε στο μοναστήρι της Καισαριανής και παρόλο που οι δύο ηθοποιοί προσπάθησαν να τον κρατήσουν μυστικό, δεν τα κατάφεραν. Το νέο μαθεύτηκε και στη μονή συγκεντρώθηκε κόσμος, αλλά και εκπρόσωποι του τύπου της εποχής, που όμως κράτησαν διακριτική στάση. Καλογεροπούλου και Φέρτης δημιούργησαν μαζί ένα θίασο και δούλεψαν στο θέατρο από το 1965 έως το 1975. Ανέβασαν αξιόλογες παραστάσεις και μοιράστηκαν τα οικονομικά άγχη του θεατρικού παραγωγού. Όταν αποφάσισαν να χωρίσουν, παρόλο που είχαν χρέη, ήρθαν σε συμφωνία και τα μοιράστηκαν χωρίς εντάσεις και διαφωνίες….

Μετά το διαζύγιο με τον Γιάννη Φέρτη, η ηθοποιός παντρεύτηκε ξανά με τον συγγραφέα και μεταφραστή Κώστα Σκαλιόρα. Δεν απέκτησε παιδιά με κανέναν από τους δύο συζύγους της αν και θα ήθελε. Όπως έχει πει η ίδια, έμεινε έγκυος κάποιες φορές, χωρίς να καταφέρει να ολοκληρώσει την εγκυμοσύνη. Πολλοί συνέδεσαν την ενασχόλησή της με το παιδικό θέατρο με το γεγονός πως δεν απέκτησε παιδιά, ωστόσο η ηθοποιός το διαψεύδει λέγοντας πως την εποχή που ξεκίνησε να ασχολείται με παιδικές παραστάσεις, σχεδίαζε ακόμα να τεκνοποιήσει και μάλιστα να πηγαίνει τα παιδιά της στις πρόβες. Τα παιδικά έργα που έχει γράψει η Καλογεροπούλου, Οδυσσεβάχ, Ελίζα, Το σκλαβί, Οικογένεια Νώε είναι καταξιωμένα πια στο κοινό και ανεβαίνουν συχνά στο θέατρο….

Η ηθοποιός σήμερα ζει στην Αθήνα. Πριν τέσσερα χρόνια έφυγε από τη ζωή ο σύζυγός της τον οποίο υπεραγαπούσε. Μάλιστα σε όλες τις συνεντεύξεις της ανέφερε πως η μεγαλύτερη φοβία της ήταν να τον χάσει, κάτι που δυστυχώς συνέβη. Ωστόσο, η Ξένια Καλογεροπούλου δεν το βάζει κάτω. Παραμένει δραστήρια και είναι ανοιχτή σε επαγγελματικές προτάσεις.

 

 

 

Δεν έχετε άδεια εγγραφής

Ο σύνδεσμος επαναφοράς κωδικού πρόσβασης θα αποσταλεί στο email σας

X