Πρωτάκι και κατασκήνωση

Άρθρο του παιδοψυχίατρου κ. Δημήτρη Φιλοκώστα

Νομίζω ότι η πρώτη φορά στην κατασκήνωση μοιάζει με την πρώτη φορά στο σχολείο. Τόσο για το παιδί όσο και για τους γονείς προκύπτει το ζήτημα του αποχωρισμού. Η οικογένεια περνά σε μια διαφορετική φάση του κύκλου ζωής, όταν δηλαδή πέρα από το να είμαστε μαζί, μαθαίνουμε να ζούμε και χωριστά. Για το παιδί αυτό μπορεί να σημαίνει ελευθερία, μακριά από τις πιέσεις της μαμάς και του μπαμπά, αλλά και φόβο για το άγνωστο. Για τους γονείς που μένουν πίσω μπορεί και να προκύψει η πρόκληση να ασχοληθούν με τη σχέση μεταξύ τους, χωρίς την παρουσία και τις ανάγκες των παιδιών. Για τη μαμά και τον μπαμπά, η κατασκήνωση μπορεί να έχει το νόημα της απελευθέρωσης αλλά και της αγωνίας για το καινούριο. Τα ζητήματα αυτά συμπυκνώνονται στα ερωτήματα: «θα τα καταφέρει μόνο του;» Και, γιατί όχι: «θα τα καταφέρουν χωρίς εμένα;»

– Σε ποιες περιπτώσεις ένα παιδί δεν μπορεί να πάει κατασκήνωση;

Όλα τα παιδιά μπορούν να πάνε στην κατασκήνωση. Φυσικά κάποια παιδιά φοβούνται ή δυσκολεύονται με τους κανόνες μιας ομάδας, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα τα καταφέρουν. Είναι όμως και θέμα χρόνου. Μπορεί η ίδια η οικογένεια να μην είναι ακόμα έτοιμη για έναν αποχωρισμό…

-Σε ποια ζητήματα πρέπει να δώσουμε έμφαση για την καλή προετοιμασία του;

Δεν νομίζω να χρειάζεται να ανησυχούμε για κάτι συγκεκριμένο. Αν το πιτσιρίκι αντιμετωπίσει κάποιο πρόβλημα, ας το συζητήσει με τους ομαδάρχες ή τους φίλους  του. Ας μάθει να ζητά βοήθεια κι από άλλους ανθρώπους πέρα από τους γονείς του και τον δάσκαλο.

 -Αξίζει να «πιέσουμε» αν η ιδέα της κατασκήνωσης σαν κάτι άγνωστο τρομοκρατεί το παιδί;

Αυτό έχει να κάνει με τον τρόπο που λειτουργούμε σαν οικογένεια. Αν κάθε φορά χρειάζεται να πιέζουμε το παιδί ώστε να τα καταφέρει, τότε και με το θέμα της κατασκήνωσης μπορεί να ισχύσει το ίδιο. Για να τα καταφέρει θα χρειαστεί λίγο σπρώξιμο. Αν πάλι επικρατεί ένα περισσότερο δημοκρατικό κλίμα στο σπίτι, τότε η πίεση μπορεί να φέρει αντίθετα αποτελέσματα. Οπωσδήποτε χρειάζεται να ρωτήσουμε για να καταλάβουμε: «Τι φοβάται σε σχέση με την κατασκήνωση; Υπάρχουν και πράγματα για τα οποία δεν φοβάται; Τι λύσεις θα μπορούσε να βρει απέναντι σε όσα το δυσκολεύουν; Από πού θα μπορούσε να ζητήσει βοήθεια αν χρειαστεί;»

 -Ποια είναι τα οφέλη του παιδιού που θα ζήσει το διάστημα αυτό μακριά από την οικογενειακή του εστία;

Το παιδί στην κατασκήνωση κάνει φίλους και μαθαίνει να ακολουθεί τους κανόνες ενός ευρύτερου πλαισίου. Αλλά το πιο σημαντικό όφελος νομίζω, είναι το παιχνίδι μαζί με τα άλλα παιδιά. Όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα απ’ το παιχνίδι.

 -Τι κάνουμε αν αρχίσει να κλαίει από το πρώτο βράδυ; Πόσο περιθώριο μπορούμε να  δώσουμε;

Όταν κλαίει, είναι οι γονείς που αποφασίζουν για το τι χρειάζεται να γίνει. Είναι η ίδια η σχέση ανάμεσα στο παιδί και τους γονείς που θα δώσει την απάντηση. Δεν μπορώ να μιλήσω με κανόνες και όρια, επειδή η κάθε οικογένεια έχει τον δικό της ξεχωριστό τρόπο να απαντά στο κλάμα ενός παιδιού.

 -Βλάπτουν ή ωφελούν οι επισκέψεις των γονέων το Σαββατοκύριακο;

Πάνω σ’ αυτό το θέμα, μπορούμε να ρωτήσουμε το ίδιο το παιδί να μας πει τη γνώμη του. Και ν’ αποφασίσουμε μαζί του.

 -Έχουμε δικαίωμα να ζητήσουμε από τα μεγαλύτερα αδέλφια του -αν πάνε στην ίδια κατασκήνωση- να «προσέξουν» το πρωτάκι;

Εξαρτάται από τη σημασία που έχει το «προσέχω» για την κάθε οικογένεια. Αν σημαίνει ότι χρειάζεται να φροντίζω για τον μικρότερο αδερφό μου όπως η μαμά, τότε οι ρόλοι μέσα στην κατασκήνωση μπερδεύονται. Αν πάλι το «προσέχω» σημαίνει στηρίζω αν χρειαστεί, τότε και τα δύο παιδιά θα έχουν την άνεση να είναι και μαζί και χώρια όσο τα ίδια θελήσουν.

 

You dont have permission to register

Password reset link will be sent to your email

X