Τι είναι η εφηβεία;

της Άννας Κουρουμπλή, ψυχολόγος, Med, (με ειδίκευση στη Συστημική Οικογενειακή Θεραπεία) 

ΚΟΥΡΟΥΜΠΛΗ

Η εφηβεία είναι μια μεταβατική περίοδος στην ανάπτυξη του ανθρώπου. Ο νέος μέσα από έντονες σωματικές, γνωστικές, συναισθηματικές και κοινωνικές αλλαγές μεταβαίνει από την παιδική ηλικία στην ώριμη ενήλικη ζωή. Αναπτυξιακός στόχος είναι η ανάγκη του ατόμου να διαμορφώσει οριστικά την ταυτότητά του, να γίνει δηλαδή ένα ώριμο και ξεχωριστό άτομο. Ο αυτοπροσδιορισμός αποτελεί το διαχρονικό κεντρικό αίτημα του εφήβου, τον ονειρεύεται, τον προσδοκά, τον αναζητεί.Σ’ αυτό το στάδιο οι έφηβοι νιώθουν πιεσμένοι από τις αλλαγές που συμβαίνουν στο σώμα τους, στο συναίσθημά τους, στις αντιλήψεις τους. Αυτή η πίεση τους οδηγεί να αναπτύξουν τον δικό τους προσωπικό τρόπο σκέψης και τη δική τους ιδεολογία που θα τους οδηγήσει στα επόμενα στάδια ανάπτυξης.Η εφηβεία είναι μια περίοδος που δημιουργεί συχνά στην οικογένεια δυσκολίες και συγκρούσεις. Η αντιπαράθεση είναι απαραίτητη και αναπόφευκτη, είναι κομμάτι της διαδικασίας αυτονόμησης και της κατάκτησης της υποκειμενικής ταυτότητας. Οι γονείς πρέπει να είναι σε θέση να την αντέξουν, πράγμα που σημαίνει ότι δεν πρέπει ούτε να τη θεωρήσουν σαν πόλεμο ούτε όμως να παραιτηθούν.Ο νέος αν και έχει ανάγκη να απομακρυνθεί από το σπίτι και τους γονείς, ταυτόχρονα έχει και την ανάγκη να εξαρτιέται απ’ αυτούς. Η ελευθερία που αναζητά από τη μια τον συναρπάζει και από την άλλη τον τρομάζει, γιατί τον φέρνει μπροστά σε ευθύνες. Μπροστά στη νέα κατάσταση που καλείται να αντιμετωπίσει έλκεται αλλά παράλληλα αποζητά και την ασφάλεια που του δίνει κάτι σταθερό και σίγουρο όπως είναι το σπίτι του και οι γονείς του.Αυτές οι εσωτερικές συγκρούσεις ανάμεσα στην ανάγκη του για ανεξαρτησία και στην εξάρτησή του, τον οδηγούν συχνά σε αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές που φέρνουν σε αδιέξοδο τους γονείς, οι οποίοι αντιμετωπίζουν ένα παιδί που άλλες φορές συμπεριφέρεται σαν ώριμος άνθρωπος και άλλες σαν ανεύθυνο παιδί.Μέσα στην ανάγκη ανεξαρτητοποίησής τους, οι έφηβοι, συχνά κρατούν μια απορριπτική στάση απέναντι στους γονείς τους αντιδρώντας έτσι στην εξουσία τους. Τους απομυθοποιούν και αρχίζουν να μην τους παραδέχονται, να μην τους θαυμάζουν και να μην τους εκτιμούν όπως πριν. Συχνά τους ειρωνεύονται και επισημαίνουν τα ελαττώματά τους. Χρειάζεται υπομονή και όχι απογοήτευση όταν μας απορρίπτουν τα παιδιά μας. Η απομάκρυνση είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό και θα πρέπει να την αναμένουμε.Μπορείτε όμως να προσπαθήσετε να βρείτε σημεία επαφής με το παιδί σας . Ακούστε τους προβληματισμούς του ,μιλήστε για τα ενδιαφέροντα τα δικά σας και τα δικά του, κάντε κάτι μαζί μετά από κοινή συμφωνία.Γνωρίστε τους φίλους του παιδιού σας και μην κριτικάρετε την συμπεριφορά τους ή το ντύσιμο τους.Το ότι τα παιδιά μεγαλώνουν είναι μία διαδικασία οδυνηρή και επίπονη για τους γονείς. Πολλές φορές δεν ξέρουν τι να πουν, πώς να εκφράσουν τα συναισθήματά τους ,δεν ξέρουν καν, αν πρέπει ή όχι να αγκαλιάσουν το παιδί τους. Κάποιοι άλλοι ίσως να βιώνουν μια προσωπική κρίση, παράλληλη με την εφηβεία των παιδιών, κάποιο διαζύγιο, το θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου, οικονομικά προβλήματα, κάποια επαγγελματική αλλαγή. Είναι πολύ δύσκολο για τον γονιό να κρατήσει ισορροπίες ανάμεσα στον εαυτό του και το παιδί του αλλά  είναι εξαιρετικά σημαντικό να κατανοήσουν οι γονείς ότι η εφηβεία είναι ένα στάδιο ανάπτυξης και θα περάσει.

You dont have permission to register

Password reset link will be sent to your email

X